De NGF-competitie is voorbij en daarmee ook onze groepsreis.
De laatste stop op deze gezamenlijke tocht was de Edese Golfclub Papendal. Jawel, gelegen op het trainingscomplex en thuisbasis van TeamNL.
Je rijdt een bosrijk gebied binnen, waarin het TeamNL logo overal herkenbaar gepositioneerd is. Je hoopt dan ook dat je een bekende sporter tegenkomt. Bijvoorbeeld één van de voetballeeuwinnen of Femke Bol (hoewel die nu anders heet) of Harrie Lavreysen. Die heb ik niet gezien, ik denk dat hij een eindje is gaan fietsen. Tisallemaalwat! 

Midden in dat sportgeweld ligt de golfbaan. Een baan die indruk maakt; hij is lang met veel uitdagende holes. Opvallend is, dat er geen enkele waterhindernis te bespeuren valt. Mogelijk dat u nu denkt “lekker gemakkelijk”, echter niets is minder waar. Het gebrek aan water wordt zeker gecompenseerd door heel veel zand ( we hebben veel moeten harken) en hele snelle greens die voelden als tapijt. Degene die dit tapijt gelegd heeft houdt ook erg van ondulatie. Meestal rolt je bal van de green af, vooral als je denkt dat je een goede bal geslagen hebt. Tisallemaalwat!

Wij als dames 1 gingen vol goede moed deze uitdaging aan. We hebben de baan eerst voorgespeeld en dus een stevige voorproef ervaren. Om vervolgens gisteren in onze laatste, maar belangrijke competitiewedstrijd er flink tegenaan te gaan. We beseffen: Onze enige resterende kans om in de hoofdklasse te blijven. Tisallemaalwat!

Aan het einde van de golfdag ontstaat er een schouwspel van vermoeide dames, die elkaar opwachten en opvangen bij hole 18. Eerlijk is eerlijk; sommigen bereiken die hole nooit, omdat zij hun verlies al moesten erkennen op een eerdere hole.
Aanvankelijk is de sfeer wat bedrukt. We vertellen elkaar verhalen over de laatste etappe van onze reis.
Hoe iemand al snel op 2 down kwam, maar terug vocht en weer square stond. Ja zelfs  op voorsprong kwam door die chip-in van 15 meter. Pfoe!
En toch ging het  fout. Ik lag zo mooi, ik had vrije doorgang naar de green, sla ik in de grond! Juist op dat ene belangrijke moment, wat het kantelpunt van de wedstrijd had kunnen betekenen.
Ik heb zeker 4 putts gehad, die op 2 cm langs het holletje rolden. Mijn afslag liep geweldig, maar de slagen door de baan verdienen echt verbetering.
De laatste 2 flights kwamen wel binnen op hole 18. Tot op de laatste hole gestreden en uiteindelijk gelijk gespeeld. Uiteindelijk is dat ook iets om te vieren. Tisallemaalwat.

We moeten eerlijk zijn, dit jaar schoten we tekort. Klassebehoud was het doel. Dat doel hebben we niet gehaald, we degraderen. Tis allemaal wat.

Ik ben weer thuis, mijn golftas uitgepakt en weer een pak aan ervaringen rijker. Veel kilometers gemaakt op deze reis, elkaar opgepept en gestimuleerd. Of getroost, als dat nodig was. Genoten van nieuwe reisstops in de vorm van onbekende golfbanen, inclusief ontmoetingen met onbekende vrouwen.
Volgend jaar gaan we er vol goede moed weer tegenaan. Verloren, maar niet verslagen.

Tisallemaalwat!