Speelronde 1: De Perfecte Illusie
De competitie begon voor ons in de luie stoel. Als gastheer hingen we de vlaggen uit, poetsten we de fairways (bij wijze van spreken) en zorgden we dat de bitterballen precies op de juiste temperatuur waren. De complimenten stroomden binnen: “Wat een prachtige baan en faciliteiten. We voelden ons de koningen van de NGF.

Terwijl we met een drankje in de hand de andere teams observeerden, zagen we echter wat duistere wolken aan de horizon verschijnen. Twee teams in onze poule bleken over buitenaardse krachten te beschikken. Terwijl wij nog een compliment over de feilloze organisatie in ontvangst namen, sloegen zij ballen die de geluidsbarrière doorbraken. “Ach,” dachten we nog optimistisch, “die hebben gewoon hun dag.”

Speelronde 2: De Harde Realiteit (en het Short Game Mysterie)
In de tweede ronde mochten we eindelijk zelf de wei in. Ondanks het feit dat we toch wel enigszins verzwakt aan de start kwamen – door een blessure misten we onze  frontman Jo, en ook Rudolf kon niet van de partij zijn – gingen we vol goede moed aan de slag. Onze voorbereiding was serieuzer dan de gemiddelde militaire operatie. De afgelopen maanden hebben we ons bijna suf getraind op het korte spel. Chippen, pitchen, putten; we konden het dromen. Onze achtertuinen liggen vol met kuilen van het oefenen en de buren werden bijna gek van het getik tegen de schutting.

Maar u weet hoe dat gaat met golf: zodra er een kaart en een tegenstander in de buurt komen, verandert een geoefende chip in een raket richting de overkant van de green. Onze ‘short game’ bleek tijdens de wedstrijd vooral ‘short’ wat betreft resultaat. Terwijl de bal tijdens de training nog braaf de hole in rolde, leken de greens nu wel voorzien van onzichtbare magneten met de verkeerde pool.

De Cijfers liegen niet (helaas)
De eindstand van 16-6 in ons nadeel was dus een erg bittere pil. Allard wist al enige de volle buit te pakken winstpartij uit de singles, waar Jeroen en Theo de punten deelden met hun tegenstander en zo nog wat puntjes sprokkelden. Ook bij de Greensomes was de buit mager met maar 1 winstpartij door Martien en Jan.

Het contrast kon niet groter: vorige week waren we de helden van de organisatie, deze week waren we vooral de leveranciers van de punten voor de tegenstander.

Conclusie
We hebben één ding geleerd: een goede gastheer zijn is een talent, maar het korte spel blijft een duistere kunst. Volgende week een nieuwe kans bij een “must-win” wedstrijd tegen “de Peelse “.