Zaterdagmorgen 16 mei. Vroeg op. Om 6 uur ‘s ochtends heeft zich al een flinke groep geïnteresseerden verzameld op de parkeerplaats van Het Woold. Wandelschoenen en -kleding aan. Klaar voor de jaarlijkse natuurwandeling op en rondom Het Woold.

En dan moet je vroeg uit de veren, want ‘s ochtends valt er het meeste te horen en te zien. Na een inleiding door Ad Verhoeven worden de deelnemers verdeeld in twee groepen en gaan ze de baan op. De groep waarin ik zit, wordt begeleid door Rudolf, die ons wegwijs maakt in de natuur, maar vooral in de vogels die we zien en horen.

In de vroege ochtend zingen de vogels het hardst. En alhoewel we al een paar weken over het hoogtepunt van deze ochtendserenades heen zijn, is het nog een gekwetter, gefluit en getjilp van belang. Vogels die aan het broeden zijn, worden stiller. En veel soorten zijn daar al mee bezig.

Al snel blijkt dat dit een andere rondleiding wordt dan we gewend zijn. Het gaat namelijk in eerste instantie niet alleen om kijken, maar nog veel meer om horen. Iedere vogel zingt anders en onze gids herkent ze feilloos aan hun gezang. Hij benoemt al luisterend de soort en beschrijft hoe die eruitziet en wat de belangrijkste gedragseigenschappen zijn. Waarna met verrekijkers de gehoorde vogel wordt opgespoord, waarbij steevast blijkt dat onze gids het bij het juiste eind had. Ook vogels die voorbijvliegen worden in volle vlucht herkend en benoemd. Zo leren we al kijkend over de zwartkop, de tjiftjaf, de karekiet, de koekoek, de roerdomp en nog heel veel meer soorten.

Ik ben tijdens het golfen al blij als ik mijn bal kan vinden, maar er zijn dus mensen die kunnen praten, iets uitleggen en zichzelf al pratend onderbreken met de opmerking dat ze 100 meter verderop een kwartel horen, om direct te vragen of wij hem ook gehoord hebben. Nou eh… niet dus. Maar we leren…

We zien te veel om op te schrijven. ‘Ons zwanenpaar’ heeft vijf jongen; ze zijn eerder deze week al gefotografeerd. Maar de jongen lijken spoorloos verdwenen. Zwanen zijn nooit verder dan een paar meter van hun kroost verwijderd, dus dat doet het ergste vermoeden. Maar dan blijkt dat de kleintjes zich allemaal onder moeders vleugels bevinden, waar je ze niet ziet. Fantastisch om te zien.

Maar er is ook aandacht voor de natuur in het algemeen: we krijgen uitleg over bomen, over de heide, stikstofdepositie, de grondwaterstand en de maatregelen die door de natuurwerkgroepen en eigenaren genomen worden om het ecosysteem in balans te houden.

De leden van de werkgroep hebben hun eigen specialisatie; niet iedereen golft. Wel deelt iedereen een passie voor de natuur en het behoud ervan. De een specialiseert zich in mossen, de ander in insecten of amfibieën, weer een ander in vogels of planten. Samen met de greenkeepers en de mensen van GVR maken ze de baan ieder jaar een beetje mooier. Het is daarbij mooi dat ze hun kennis ook nog graag delen met ons allemaal.

Je beseft als golfer dat je tijdens de rondjes ook heel veel niet ziet en hoort. Ik ben nog steeds blij als ik mijn bal kan vinden, maar ondertussen begin ik langzaam, heel langzaam, een paar vogelsoorten te herkennen en iets beter te begrijpen wat ik zie. Ik ga toch maar eens zo’n herkenningsapp op mijn telefoon zetten.

Alle gidsen bedankt. Het was een fantastische ochtend. Ik ben er volgend jaar weer bij. U ook?

PvL/PR-Cie