Locatie: Het slagveld Gendersteyn
Inzet: Overleven in de Hoofdklasse (of de eeuwige schande van degradatie)

De heren senioren 50+ van Het Woold bivakkeren al zo lang in de hoogste klasse dat de NGF serieus overweegt de afdeling naar hen te vernoemen. Maar na de eerste speelronde hing er een donkere wolk boven de fairway. Met twee loodzware tegenstanders in het vooruitzicht was de wedstrijd tegen De Peelse Golf simpel: het was do or die. De excuses konden de wilgen in, het was tijd voor oorlog.

De ochtend: De stilte voor de storm
Waar De Peelse Golf dacht rustig aan de koffie te kunnen, troffen ze een team aan dat met een blik op oneindig en een hartslag van een jonge pup (nou ja, een vitale 50-plusser) de tee op stapte. Degradatie is voor deze heren immers net zo’n ondenkbaar concept als een ronde golf zónder bitterballen achteraf.

De middag: Een eenrichtingsweg
Wat volgde was een masterclass in ‘niet lullen maar putten’. De heren van De Peelse zochten waarschijnlijk nog naar hun swing, terwijl onze mannen de ene na de andere hole binnen hengelden alsof ze de sleutel van de bunker zelf in handen hadden.

De cijfers liegen niet: 21 tegen 1. Dat die ene punt nog bij de tegenstander terechtkwam, schrijven we maar toe aan onze legendarische gastvrijheid, dan wel of een zeldzaam moment van medelijden.

De ranglijst: Een optische illusie?
Door deze monsterzege zijn de degradatiezorgen plotseling ingeruild voor hoogtevrees. Op de – laten we eerlijk zijn, enigszins vertekende – ranglijst staan we nu opeens op de tweede plaats. Het team dat vorige week nog met één been in de afgrond stond, kijkt nu brutaal omhoog naar de troon.

Conclusie
De Peelse Golf weet inmiddels wat wij al jaren weten: Je kunt de veteranen van de hoogste klasse wel uitdagen, maar ze laten zich niet zomaar naar de kelder sturen. Met de borst vooruit en de putter in de aanslag kijken we uit naar de volgende krakers. HET degradatiemonster is terug in zijn hok getrapt.

Op naar de volgende 21 punten!