Twee keer achter elkaar verliezen, dat doet pijn; zelfs de Olympische gedachte helpt ons niet om deze pijn te verzachten.

En niet zomaar een beetje verliezen

De eerste wedstrijd op Herkenbosch tegen Prise d’Eau met 4-18 en de tweede wedstrijd op Prise d’Eau tegen Best met 8-14.

De optimisten zullen zeggen: “er zit vooruitgang in”, maar uiteindelijk doet het kijken naar de stand op de ranglijst wel pijn aan je ogen.

Aan de banen en de ontvangst lag het niet, die twee nederlagen. De voorbereiding was zoals elk jaar weer intensief, dus ook dat kan geen reden zijn voor ons intense neerslachtigheid.

Na de wedstrijd probeerden we dit verdriet te verzachten door sloten alcoholvrij bier te drinken, maar op een of andere reden hielp ook dat niet.

De verhalen aan tafel gingen langs ons heen.

Bijvoorbeeld van de tegenspeler die van zijn hobby zijn beroep had gemaakt (gynaecoloog) of de verhalen over afgrijselijke ziektes (onder het eten?!) of het verhaal dat op de verjaardag van een kleinkind 8 opa’s en oma’s aanwezig waren als gevolg van diverse scheidingen.

Wij waren met onze gedachten bij ‘hoe nu verder?

Hopen op verbetering? Meditatie om onze rust en ons vertrouwen terug te vinden? De flessen soldaat maken die op onze foto staan? Kaarsje opsteken? Aanvoerder vervangen?

Over onze aanvoerder gesproken, ik mocht van hem niet mijn pen in azijn dopen!!!

Dan maar afsluiten met de pen in honing, want anders ben ik de volgende keer wissel.

Het leven heeft zo veel mooie dingen te bieden, waarom zouden we onze dag laten verpesten doordat we verloren hebben? Voel je even rot, geef het een plek en ga op zoek naar iets wat je blij maakt!

We hebben 14 dagen om ons te herpakken, om van die hatelijke nul af te komen. Dat gaat ons lukken!!

Hoe? Gewoon beter golfen……

Heren 1 65+