Donderdag 23 april: de dag waarop wij dachten geschiedenis te gaan schrijven… en uiteindelijk vooral herinneringen hebben gemaakt.

Gewapend met goede moed, lichte spierpijn (preventief, uiteraard) en een gezonde dosis zelfvertrouwen arriveerden wij op golfbaan De Haenen in Teteringen. En eerlijk is eerlijk: nog vóór de eerste bal geslagen was, stonden we al met 1-0 voor… puur op basis van sfeer.

Wat een plek! Kunst langs de baan, een missiehuis met historie en zelfs een vijver waarin prinses Juliana ooit een frisse duik nam — als dat geen koninklijke energie geeft, weten wij het ook niet meer.

Na een hartelijk ontvangst met koffie, thee en iets dat verdacht snel op was (altijd een goed teken), bespraken we onze tactiek. Of nou ja… tactiek. Er werd vooral instemmend geknikt en af en toe “ja, precies” gezegd.

Daarna richting de driving range, waar wij — dames 50+ en 60+, met trots — probeerden ons lichaam ervan te overtuigen dat het echt tijd was om soepel te worden. Sommige spieren deden alsof ze ons niet kenden, maar uiteindelijk voelde iedereen wel íéts dat op een swing leek.

Half 12: Het moment suprême. De strijd tegen de dames van De Tongelreep kon beginnen. We wisten: Dit wordt geen wandelingetje over de fairway. Dit wordt werken. Zwoegen. En af en toe zoeken naar een bal die “echt hier ergens moet liggen”.

Maar gemotiveerd waren we. En hoe! Want na twee eerdere wedstrijden zonder winst, wilden we nu echt laten zien wat we konden. Met het Heilig Hart figuurlijk aan onze zijde (we nemen alle hulp aan die we kunnen krijgen), gingen we de baan op.

Er werd gestreden. Er werd gelachen. Er werd soms licht gemopperd (heel beschaafd, uiteraard). En er werden ook gewoon hele mooie slagen gemaakt — waarvan we er een paar zelfs expres zo bedoeld hadden.

Maar ja… De Tongelreep had blijkbaar óók ergens een hogere macht ingeschakeld. Of gewoon net iets meer kruisjes gescoord. Hoe dan ook: zij gingen er met de overwinning vandoor.

En wij? Wij bleven achter met een licht gevoel van “jammer…”, maar vooral met trots. Want we hebben goed gespeeld, genoten van de baan, de omgeving én van elkaar.

De dag werd afgesloten zoals dat hoort: met een heerlijke maaltijd en — voor sommigen — een goed glas wijn. Want laten we eerlijk zijn: winnen is leuk, maar gezelligheid en een mooie dag? Die pakken ze ons niet meer af.

En ach… die overwinning? Die bewaren we gewoon voor de volgende keer.