Droomronde?

droomrondeEindelijk, eindelijk speel je die ronde waarvan je al zo lang hoopt dat hij komt. De ballen komen loepzuiver van je clubblad, je vindt fairway na fairway, de putts vallen en het zit net dat beetje mee. Gevolg? Een monsterscore. Eentje waar je je nog bijna voor moet excuseren ook.

Glunderend stap je na zo’n ronde het clubhuis binnen, al is er ook wat van schroom, want je weet wat er komen gaat. Het gaat opmerkingen regenen. “Zo, wat heb jij betaald voor die score?” “Wie was je marker ?” Oh ja, dan snap ik het wel. “Zeg duikboot, wel inleveren die kaart he”, en meer van dat soort leuks. Om over het massaal ingezette “we all live in a yellow submarine” bij de prijsuitreiking maar te zwijgen.

De woorden, de lach, het gezang, het is slechts niet kwaadbedoelde jaloezie, een lichte vorm van afgunst. Echt. Dat volle zingende clubhuis denkt namelijk maar een ding. Ik wou dat ik weer eens zo’n dag had.

PR-Cie